OJE, OJE, OJE, OJE .... HOLLAND HUILT
(Ooggetuige verslag van ‘moonlighting scheidsrechter’ Wim Korstjens.)
“Het was leuk om weer eens met een groot aantal Hollanders samen te komen in de Engelse bar "Fox and Hound" in Fort
Lauderdale om de wedstrijden van Nederland ‘live’ te bekijken. Het bracht weer die oergezellige Hollandse
sfeer terug; als ons een lekkere pot voetbal stond te wachten van het Nederlands Elftal. Dit bericht voor diegenen die het niet of
nauwelijks hebben gevolgd of hebben kunnen volgen. Nederland begon langzaam warm te
lopen, en dit uitte zich in het massaal versieren van hele huizen en straten. Er werden zelfs prijsvragen uitgeloot wie zijn huis
het mooiste had versierd! De versieringen varieerden van oranje slingers, vlaggetjes, ballonnen, tot
spandoeken, grote rood-wit-blauwe vlaggen met oranje wimpels, poppen, mascottes, dekzeilen, mutsen, opblaasbare plastic kroontjes
tot vaantjes en mini-shirts aan de binnenkant van autoruiten en oranje vlaggetjes bovenop de auto's. Ook de radio-antennes werden
veelvuldig versierd met een oranje balletje. Op het hoofd kantoor van Nationale Nederlanden (hoofd sponsor van het Nederlands
Elftal) was zelfs geen afdeling te vinden waar geen oranjeversiering hing! Ook was er erg veel "Oranje-reklame", zoals
oranje-vla, oranje computers, de Oranje Koopsom Polis, oranje prijsvragen, oranje speelmunten,evenementenbier en postorder
bedrijven, zoals Neckermann, die kopers al hun geld voor bestellingen zouden teruggeven als Nederland de finale zou winnen (die
hebben nu dus dikke pret, want er is veel meer bij hun besteld dan normaal). Het begon goed tegen Tsjechie met 1-0, waar we met
veel mazzel met een overwinning wegkwamen. Vervolgens werden de Denen weggespeeld
met 3-0. Als derde wedstrijd speelden we dan tegen Frankrijk, waarin 2 "B" elftallen aantraden, aangezien beide teams
reeds gekwalificeerd waren. 3-2 was het resultaat nadat Nederland twee maal achter kwam te staan in een zeer aantrekkelijke
wedstrijd. Vervolgens trad Nederland aan in de kwartfinales tegen Joegoslavie.
Dit kan gekwalificeerd worden, mijn inziens, als een van de beste wedstrijden die Nederland ooit in de geschiedenis heeft gespeeld.
Nederland speelde werkelijk subliem en het spel was een streling voor de ogen. Nadat Kluivert 3
doelpunten en Zenden 2 (Overmars 1 ?) doelpunten hadden gescored en de Joegoslaven eenmaal in eigen doel schoten, deed het er
eigenlijk weing aan dat de Joegoslaven op het allerlaatse moment nog een doelpunt maakten,
hetgeen de eindstand op 6-1 bepaalde. Tot dusver de grootste uitslag qua goals voor een team EN het zag er goed uit voor Nederland
tegen Italie, die de tegenstander ging worden in de halve finales. Well, het ging even anders
uitpakken! Nederland viel zonder ophouden aan, op het Italiaanse doel. Het was een enigs-zins ruwe wedstrijd, die trouwens zeer
goed door de Duitse scheidsrechter in de hand werd gehouden met ca. 8 gele kaarten. Al na 15
minuten werd een van de Italiaanse spelers met de rode kaart geconfronteerd, aangezien hij twee gele kaarten had gekregen, dus
Italie verder met 10 man. Nederland kreeg volop kansen;Bergkamp schoot tegen de paal! En nu werd Kluivert goed vastgehouden door
een verdediger, hetgeen in een penalty resulteerde. Frank de Boer ging hem nemen en tot ieders ontzet werd hij gestopt door de
Italiaanse goalie! Nederland bleef maar beuken en later werd
Edgar Davids getackeld in het strafschopgebied, hetgeen de tweede penalty betekende. Kluivert legde aan en .... schoot tegen de
paal! Tweede strafschop gemist. Nederland bleef maar aanvallen en Italie bleef maar verdedigen met af en toe eens een aanval. Het
bekende "catenaccio" (italiaans voor grendel). Wel na 90 minuten voetballen en 2 maal 15 minuten verlengen stond het dan
nog 0-0, waarbij Nederand konstant had aangevallen en Italie konstant had verdedigd. Resultaat: penalties! Geen van beide teams
had in het verleden met de laatste 3 keer penalties schieten, een positief resultaat behaald, echter iemand moest nu gaan winnen.
Wel om een lang verhaal kort te maken, Nederland wist maar een keer te scoren uit de eerste 4 penalties (2 schoten werden gestopt
en een ging huizenhoog over), terwijl Italie 3 maal scoorde. Resultaat: Oranje-Italie: 1-3. Nederland lag uit het toernooi en de
voorspelde Nederland-Frankrijk finale ging niet gebeuren. Ik persoonlijk heb nog nooit zo iets pijnlijks en ongelooflijks
meegemaakt in al mijn jaren. In Nederland ging men weer over naar gewone gele mayonaise (i.p.v. oranje), gewone pannekoeken (i.p.v.
oranje pannekoeken), gewoon toiletpapier (i.p.v. oranje toilet papier). De droom was over. Meteen na de wedstrijd nam Frank
Rijkaard als coach ontslag, aangezien zijn doel (het winnen van de finale) niet was bereikt! Al met al was dit een zeer goed
toernooi met vele doelpunten, enorme Oranje koorts, leuke en spannende wedstrijden, enorme verrassingen, zoals Duitsland er vroeg
uit (hoera!) en helaas was het voor
Ne-derland na de halve finale ook afgelopen. Toch hebben we tezamen met alle Hollanders in de "Fox and Hound" genoten
van de wedstrijden waarin Nederland het wel goed deed. Op de zondagen waren er, schat ik, toch zeker 50 Hollanders aanwezig! Nu op
naar de volgende World Cup, waar we hopelijk geen penalties meer hoeven te nemen!
(Bedankt voor je bijdrage, Wim, en inderdaad….. een Euro Cup om nooit te vergeten…. of toch?….. Redaktie)
VOOR DE KINDEREN:
JIP EN JANNEKE: Siepie wil niet wandelen Janneke heeft een poesje. Hoe heet het? Vraagt Jip. Siepie, zegt Janneke. Is Siepie lief?
Ja, Jip vindt Siepie erg lief. Maar Jip wil met hem uit. Heeft hij geen halsband, vraagt Janneke. We doen hem een touwtje om, zegt
Jip. En dan gaan we met hem wandelen. Maar Siepie wil niet wandelen. Siepie wil ook geen touwtje om. Siepie is bang. Hij trekt aan
het de ene kant en Jip en Janneke aan de andere kant. Die arme Siepie. Zijn nekje wordt erg dun van dat touw. Je moet mee! roept
Jip. Maar dan komt Jannekes moeder binnen. Schei uit, zegt ze. Stel je voor dat ik jullie een touw om je nek deed. En dat ik dan
hard ging trekken. Wat zou je dan zeggen? Kijk, Siepie huilt. Siepie heeft verdriet. Janneke maakt vlug het touw los. Siepie
kruipt weg in een hoekje. Zie je wel? vraagt moeder. Siepie huilt. Nietes, zegt Jip. Wat denken
jullie, zou Siepie huilen? (Uit Jip en Janneke 1, ISBN 90 214 31130—Uitgeverij Querido)
THE PERFECT STORY
In 1950 Sybe (Sy) Bakker crewed on the 41 ft. gaff cutter, Karin III, on a transatlantic crossing from Poole, England, to the U.S.
and back. Now that the Perfect Storm is shown in movie theaters all across the U.S. the
editorial team thought that sharing this true story of one of our own members would appeal to all of us. The second part of this
story will be published in September's issue. “In every sport there are special events or competitions of which the participants
in that sport dream of being part of. Before W.W.II and shortly thereafter, there were three well-known sailboat races: the
Fastnet Race in Europe, the Newport (RI)-Bermuda Race in the US, and the Sidney-Hobart Race in Australia, as well as an occasional
Trans-Atlantic Race if there were enough boats. The Fastnet and Bermuda Races are held in alternating years: Fastnet on the odd
year, Bermuda on the even year, both races are about 600 miles long. In England, where I lived at that time, we often talked about
sailing to the States to participate in the Bermuda Race. After the 1949 Fastnet Race, a friend of mine and I decided that it
might be fun to sail to the States if we could get a crew together, and if we could get his boat, Karin III, outfitted in time.
Karin III was a 41 foot long, Collin Archer type, double-ended gaff cutter, designed and built in Sweden in 1919. For two summers
I had crewed in her for many off-shore races, along the English coast and to France. We quickly discovered that the British
government would not allow us to take any money out of the country to the US., since the dollar was "hard currency" and
our effort was considered "a useless endeavor" by the officials we spoke to. We were finally allowed to take one hundred
dollars with us. Since this was not enough money to buy supplies in the US for the trip back, it meant that we would have to carry
supplies for a six months' round trip. And this in turn was difficult because at that time food was still severely rationed in
England. I went to Holland, where food was no longer rationed. I went to Rotterdam and talked to a ship chandlers firm for
commercial ships, to see if I could buy supplies from them. At first they were reluctant to even talk to me. They thought I was
trying to pull a smuggling scam. After I explained that we were for real and wanted to sail to the US for the Bermuda race, they
became very interested and even put menus together for almost the whole trip. All I had to do now was to pay. The money I had in a
bank in Holland was frozen, because I lived in England. However if one visited in Holland, one was allowed to draw a certain
amount per day. Therefore I stayed in Holland long enough to withdraw 700 Dutch guilders, which was marked in my passport and paid
the ships chandlers. They would ship the supplies to Poole in England, where everything would be stored in a bonded custom's
warehouse, till we were ready to sail. When I went back to England, the Dutch customs agent saw in my passport the amount of money
I had withdrawn and wanted to know what I had done with it, and how much was left over. I told him I had had a fantastic
time, and there were just a few
guilders left. He wanted to see the contents of my wallet, and finally stamped my passport and let me go. Eventually we got enough
food together. To complete the crew we were joined by another Englishman and also two Australian students who had come to England
as crew members on a freighter and who wanted to do some sailing in Europe. On March 7, 1950, we left Poole Harbour on the south
coast of England and sailed for the States, where we
arrived in New York City (Staten Island) on May 18. We raced to Bermuda and later, on July 2nd, started on the Trans-Atlantic Race
back to Plymouth, England, where we arrived on July 27. We had calculated the food consumption pretty well, because at the
end of our trip we even had some food left.”
Sybe Bakker