Daphne Jongejans vertelt over haar ervaringen in een Olympisch Dorp

De Olympische Spelen zijn afgelopen. De vlam is gedoofd en wordt pas weer over 4 jaar in Athene aangestoken. We hebben allemaal aandachtig de Olympische Spelen gevolgd en vol bewondering de prestaties van onze Nederlanders bekeken. Nog nooit heeft Nederland zo’n suksesvolle spelen gehad. Alleen Inge de Bruijn en Pieter van den Hoogenband hebben al voor 5 gouden medailles gezorgd. Maar hoe hebben ze de Spelen in het Olympisch Dorp meegemaakt? Wat gebeurd er in het dorp en wat kan je er vinden?

Ik heb aan 3  Olympische Spelen meegedaan, 1984 in Los Angeles, 1988 in Seoul en 1992 in Barcelona. Elke Spelen zijn anders en elk Dorp is anders. Het is inderdaad een dorp. Het heeft 15,000+ inwoners en is van alle gemakken voorzien. Restaurants (cafeterias) waar je 24 uur per dag kan eten, een postkantoor, een disco (waar geen alcohol geschonken wordt en  toch wel vroeg dichtgaat), een entertainment center met pool- en snooker tables (Seoul) en een bowlingally (Barcelona), noem maar op. Het leuke is dat alle inwoners Olympische sporters zijn. Je weet dat iedereen die je tegenkomt, van welk land ook, zich een ongeluk getraind heeft de afgelopen 4 jaar. Dat schept niet alleen meteen een band, maar ook respect. Alle spor-ters zijn in elkaar geinteresseerd en dat creëert leuke babbels. Sport verbroedert dus echt. De security in de Olympische Dorpen is ongelooflijk. Zonder accreditatie kom je er niet in. Zelfs in het dorp moet je constant je kaart laten zien. De meeste sporters doen de kaart om hun nek als ze aankomen en doen ze pas af als in het vliegtuig naar huis. Ik denk dat er zelfs heel wat zijn die er mee slapen. Hoewel, soms kan je iemand in het dorp smokkelen... Het Nederlandse schoonspringteam bestond uit mijn broer Edwin en ik. Onze  Nederlandse team coach was University of Miami coach Randy Ableman, die we hebben omgedoopd tot Kees Appelman. Per slot van rekening als je Nederland vertegenwoordigd en het rood, wit, blauw en oranje draagt, moet je een beetje Nederlands worden. Na onze wed-strijden is Kees weer terug naar Miami gegaan, want hij was al een maand van huis. Zijn accreditatie heeft hij overgedragen aan mijn man Scott (toen mijn vriend) die naar Barcelona was gekomen om me te zien springen. Kees (Randy) is vrij donker, met bruine ogen, terwijl Scott blauwe ogen heeft en totaal niet op Kees lijkt. Maar we hebben het geprobeerd. De eerste keer was het geen probleem, met de achterkant van de accreditatie naar voren liepen we zo naar binnen. Ik denk dat wat meer mensen het hebben ge-probeerd, want de volgende dag moest iedereen die naar binnen wilde hun foto laten zien. Scott werd prompt tegengehouden, ondervraagt en moest de accreditatie inleveren. Jammer, maar hij heeft toch een dag het leven in het dorp van dichtbij meegemaakt. Een van de leuke dingen in het dorp is de enorme eetzaal. Er zijn er meerdere, want 15,000+ mensen in een zaal is een beetje te veel van het goede. De keuze gerechten is erg groot, want ze willen dat de hele wereld zich thuis voelt. Niet dat je er Edamse kaas en drop kan krij-gen, maar bijna alles. Je kan er ook 24 uur per dag terecht, waar we ook graag gebruik van maakte, speciaal in Seoul. De enige tijd dat de eetzaal hamburgers en hot dogs hadden was namelijk van middernacht tot zes uur ‘s morgens. Na de wedstrijden is het groot feest, dat voorna-melijk buiten het dorp gevierd wordt. Je moet rekening houden met de sporters die nog aan de bak moeten. In elke stad heb je dan wel een stamkroeg; in LA was het een bar in Westwood, in Seoul de Nashville Club. Verbazend hoeveel leuker country en western is als je in Korea bent. In Barcelona was het een piepklein barretje naast het zwembad, dat geen Olympische prijzen had en de Olympische toe-risten ook nooit ontdekt hebben. We hebben dan ook heel wat hamburgers en hot dogs verslonden terwijl andere sporters net voor het ontbijt aankwamen. Zo hou je leuke herinne-ringen over aan de Olympische Spelen en dan heb ik het nog niet eens over de drie opening en closing ceremonies die ik heb meegemaakt, de vele mensen vanuit de hele wereld die ik heb ontmoet, mijn fotos met David Robinson (basketbalspeler van de San Antonio Spurs) en met Stefan Edberg en het fantastische concert dat de Beach Boys gaven in het dorp in Los Angeles. Maar dat is een verhaal voor over vier jaar. DJ