Vrijdag, 7 april.  De dag van de waarheid. De dag van het eerste golf tournooi, dat ooit door de NASF is georganiseerd. De dag waarop moet blijken of alle inspanningen, zenuwen en gestressedheid van de organisatoren en vrijwilligers de moeite waard zijn geweest. Want spanningen zijn er geweest;  genoeg om de FPL half Miami van stroom te laten voorzien.

Maartje was voor 10 uur besteld op de Miami Springs Golf & Country Club, waar het spektakel zich zou afspelen. Als een soort vanzelfsprekenheid had ze me weken geleden gezegd dat dat voor mij ook gold. Waarom wist ik niet: ik bekleed geen functie, ik golf niet, ik hield niet van golf en ik houd er sinds 7 april nog steeds niet van. Hoewel ik veel moeite heb gedaan om er gedurende de dag achter te komen wat de deelnemers nu zo aantrok bij het spel -je ben nooit te oud om te leren- bleken alle antwoorden van een genadeloze oppervlakkigheid: je bent lekker buiten (dat kan dus ook zonder al die dure rommel), je praat gezellig met elkaar (dat kan in de kroeg ook), de uitdaging: je bent nooit trevreden over jezelf (daarvoor hoef ik geen golf te spelen; bovendien, waarom zou je niet es tevreden zijn over jezelf?) Ik hoorde Wieger na het diner antwoorden op de vraag of hij golfte dat hij geen tijd had. Ook een dooddoener natuurlijk, maar je bent wel af van al die mensen die je willen bekeren.

                Maar terzake. Om 10 uur waren Gerry en Pat al aanwezig; Pat voor wat betreft het “golf” deel van die dag, Gerry voor wat betreft de rest. Nu bleek ook waarvoor ik een kostbare dag produktiviteit voor Martinair had ingeleverd: ik moest klussen. Dingen ophangen, platen inlijsten, dingen vastprikken, golfkarren voorzien van bananen en oranje strikken, etc. Als vergoeding mocht ik tijdens het tournooi een kar met vloeibare versnaperingen rondrijden (Yoli had de andere). Tegen elven kwamen de eerste spelers zich inschrijven. Dat doet men blijkbaar zo vroeg -het tournooi zou pas om één uur beginnen- omdat men a) dan een hele dag  vrij kan nemen en b) een uur of langer twee emmers ballen kan weg hengsten in de veronderstelling dat, als ze eenmaal bezig zijn, alles gaat lukken. (Dat werkt zo  dus niet).

                Rond één uur was alles op orde; alle deelnemers (veertig) waren ingeschreven en in de weer, de karren zagen er prima uit, de eetzaal was ingericht en versierd door, de “meisjes van de bediening” deden pogingen om hun longen weer op orde te krijgen nadat ze ...tig ballonnen hadden opgeblazen, en de drankkarren waren klaar voor gebruik. Yoli (met Maria als bijrijder) en ik (met Maartje) hadden ons territorium verdeeld (ieder een kant van de weg) en we hebben daarna de uren “vol gereden” om al die arme sloebers voor uitdroging te behoeden.  Dat leidde een aantal malen tot enige wanhoop bij de spelers omdat we, op zoek naar afnemers, met regelmaat de kortste weg volgden (een rechte lijn tussen twee punten).  Daarmee frustrerende  situaties creëerend, a) omdat we ze uit hun concentratie brachten, of b) omdat ze bang waren dat door hun eigen beperkte talenten we wel eens een golfbal tegen de hoofden konden krijgen.

Gezellig na praten na een geslaagd Golf Toernooi(Gerrit  Draai midden rechts)